و قيل : لا يقضي الناسي ما لم يستوعب . و لو قيل بالوجوب مطلقا في غير الكسوفين ، و فيهما مع الاستيعاب كان قويا عملا بالنص في الكسوفين ، و بالعمومات في غيرهما . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ح : در صورتى كه نماز آيات فوت شود قضائش واجب است مشروط به اينكه آن را عمدا يا نسيانا ترك كرده و يا تمام قرص گرفته شده باشد كه در اين صورت چه عمدا و چه نسيانا ترك كرده باشد قضاء بر عهده‌اش واجب است . شارح ( ره ) مىفرماين : 8 - در صورت فوت شدن نماز آيات در سه مورد قضاء آن مشروع بلكه واجب است : 1 - بعد از علم بسبب عمدا آن را ترك كند . 2 - بعد از علم بسبب آن را فراموش كند تا وقت بگذرد اعم از اين كه تمام قرص گرفته باشد يا مقدارى از آن . 3 - در صورتى كه تمام قرص گرفته باشد اعمّ از اينكه علم به سبب پيدا كرده و نخواند يا جاهل به آن بوده و در حال استمرار جهل وقت منقضى شود . اما در غير اين سه مورد ، يعنى : عالم به سبب نبود و تمام قرص نيز نگرفته باشد مشهور ميفرمايند قضاء بر وى لازم نيست اگرچه بعد از انقضاء وقت با حجّت شرعى و بيّنه سبب ثابت شود يا بطور تواتر منتشر گردد . و در مقابل مشهور چهار قول ديگر مىباشد :